Artista ka sa mga Artista

Boom!

Like Music to enchant ears

They say
Art is for art sake.

Yuck!

Yuck! Yuck!

Like sensless notes
With syntonated voices!

Ahaha

Ohohoho

Adoo-doo-doo
A-gaga-go

Ahaha

Cry! Cry! Cry!




O ngayon,
Ano napala niyo doon?

Ahehehe

Ahehehehe.... pasensya na talaga sa inyo. Wala pa akong maihanda na matinotinong post dito sa seryoso mode blog. Dami kasing dumadaloy na ideya sa aking kukote at hindi ko malaman kung ano ang uunahin ko sa mga iyon.

ahehehe...

oo nga pla,

ang Canada ay parang Land of the Dead.

puros nakasimangot ang mga tao.

Haaay, buhay,
ang boring pa dito.


O Pilipinas, nasaan ka?
[pilosopo: nasa South East Asia]

Kung ikaw ay sasadyain ni Kamalasan, ikaw ay makakaladkad sa lugar na hindi mo naman gusto pamuhayan. Ang masama pa doon, kung anu-ano na lang ang inoobliga ka nilang gawin. Haay, i hate Canada.

! Isang Masamang Balita !

ISang Masamang Balita:

Sa Ika-17 ng Pebrero na ako kakaladkarin ng aking magulang sa Canada.




HUHUHUHUHUHU

ahehehe

ang hirap magkaroon ng diligence o ng pagkasinop sa buhay blog.

Pero ang masmahirap gawin ay maglagay ng mga bagay na may saysay.

Kaya natatagalan akong magpost.

Xenxa.

Ayaw ko kasing mabasa ng mga tao ang gawa at wala man lang silang mapulot.

Ang dami kasing ganoon eh...


abangan niyo nga pla yung hinahanda ko.

It's all bout God and the certain Truths behind Him.

Rekoleksyon #1

Isa ako sa mga tinatawag nilang Otaku, o ang mga wirdong dibyant na nawili sa mga produkto ng kulturang Hapon. (Halimbawa: anime, manga, videogames, CG, & cosplay)

Gaya ng inaasahan, madalas ako pumunta sa Quiapo at mag-shopping sa anime center doon. At oo, madalas akong alukan doon ng Hentai ng mga sikat na anime tulad ng Dragon Balls, Sailor Moon, Naruto, at Bleach. Ngunit, sa maniwala kayo o sa hindi, hindi ko talaga trip ang Hentai. Mahilig kasi ako doon sa may kuwento eh. Kaya karamihan ng binili ko ay yung may aesthetic o kaya nama’y intellectual appeal (madalas parehas). (Halimbawa: Death Note, Naruto, Bleach, Tsubasa Reservoir Chronicles, Rurouni Kenshin, Onegai Teacher, Mahou Sensei Negima!, Blood+, & iba pa)

Naalala ko nung minsan, nung nasa Taytay ako, inosenteng inosenteng nanonood ng Onegai Teacher ay narinig kung nagtawanan ang Tita ko at yung kinuha niyang taga-plantsa. Takang taka naman ako.

Unang una, hindi naman ko naman sila narinig mag-usap at sigurado rin akong walang naganap na bulungan dahil ang tirahan naming sa Taytay ay yung tipong pag-flush ng bowl ay maaaring marinig ng kapitbahay. (Kaya daming tsismosa roon eh.)

Pangalawa, ang nagaganap lang naman sa paligid ay ang aking panonood kina Mizuho at Kei nakasakay sa kanilang kotse at papunta na sa hotel na kanilang tutulugan.

Agad-agaran kong tinanong kung bakit? Ang sabi nila, kakaiba raw kasi yung wika niyang pinapanood ko – bastos daw at narinig nila yung salitang ‘puki’. Sa narinig kong yun ay hindi na ako nagdalawang-isip pa.

Inimpake ko na ang gamit ko. Mangilangngilang pamalit at ang aking hinuntdown sa Quiapo. Pagkatapos ay lumabas kaagad ako ng bahay at kumuha ng tricycle at nagpahatid sa gate ng subdivision. At noong nandoon na, nag-hits muna ako ng dalawang stick ng Marlboro Reds at pagkatapos ay sumakay na sa G-Liner papuntang Maynila. Doon ko na lang tinuloy ang aking panonood, sa bahay ng kaibigan ko.

Sa mundong ito, hindi mo malalaman kung sino ba talaga ang wirdo.

White Snow

The Great Filipino Dream: ang makakita ng Snow. At para makakita ng Snow, kailangan nilang pumunta sa America, or somewhere familiar. Basta ba may matatangkad at puti ang balat.

Kung pag-aaralang mabuti, dalawang dahilan ang makikita sapagkat ito ay lantad na lantad. Una, dahil ang mga Pilipino ay nagnanais na makakita ng panibagong kultura ng panahon. At alam naman ng lahat na ang Winter ay sadyang hindi katutubo sa ating bansa. Wala nga tayong direktang katumbas ng Winter sa wika natin.

Kung isasalin, ang pinaka malapit na salita sa Winter ay Tag-lamig, ngunit, magkaiba ang kahulugan ng dalawa. Unang-una, ang Winter ay isa sa apat na Seasons na ang meron lamang ay ang mga bansang wala sa Equitorial Line.

Pangalawa, magkaiba ang mukha ng dalawa. Ang Winter ay may pisikal na manipestasyon at ito ay an gating tinatawag na Snow. At ang Tag-lamig sa ating bansa ay tanging paglamig lamang. Natural na masasabi natin na banyaga o foreign ang penomena ng pag-Snow sa ating bansa at natural lang na sabihing na nakakahumaling masaksihan.

Ang daming nagrerekomenda na pumunta ka ng America, Canada, London, Austria, Italy, Australia, o New Zealand para makakita ng Snow. Ang nakapagtataka ay kung bakit sa mga lugar lang naman na ito lamang umiikot ang mga rekomendasyon, eh hindi lang naman dito ang may Snow, di’ ba?

Isa sa mga lantad na dahilan ay ang pagnanais na makakita na panibagong kultura. Natural lang naman din ito. Ang kapansin-pansin lang naman ay dahil sa kung ang kulturang Europeo ang ating ninanais na masaksihan ay halos wala naman na itong pinagkaiba sa ating kultura. Humigit kumulang 300 taon tayong pinanghawakan ng Espanya at sapat na ang tagal ng panahong ito upang magkaroon ng nakalalaking impluwensya sa paglago ng ating kultura. Kaya nga ang mayorya ng populasyon natin ay Kristyano. At mahigit 45 taon naman tayo ding pinanghawakan ng mga Amerikano at higit pa sa sapat ang tagal na panahong iyon upang maging second language natin ang English. Kaya nga may Tag-lish at Eng-alog, di’ ba?.

Meron naman Snow sa iba pang bahagi ng mundo. Kung Snow at Snow lang, maaari naman tayong magtungo sa Japan, ang Land of the Rising Sun, ay kapitbahay lang ng bansang Pilipinas – Dragon Economy pa. Hindi na nga yata ankop ang titulo ng Land of the Rising Sun sa Japan ngayon, Land of Unbelievable Technology na dapat yata eh. At kung dahil sa sightseeing purposes, mas may naangkop na antas ng kamulatan sa sining ang mga Hapon na hindi halintulad sa ating kanluranin oryentasyon sa arkitektura.

Kung puti at puti lang ang balat ang dahilan upang masabi na ‘iba’ ang kultura at ang pagiging ‘iba’ ng kultura na ito ang batayan upan magtungo o manirahan sa bansa nila, ang mga Arabo (yung Arabo talaga, at hindi napagkamalan lamang na mga Bangladeshi, Pakistani, at Palestino) ay maputi rin at sadyang ‘iba’ talaga ang kultura.

Hindi ko na kailangan isaad ang lantad na. Okay, by request, in English: Well, I no longer need state the obvious.